Dora en de drie poezen

Schrijver: Peter Jakobs

“Dag visboer……”

De moeder van Dora kwam zoals vaker lekker vis halen.

Hé wat was dat….? Er liep een poesje rond de kar: “Miaauw!”

Op weg naar huis bleef het poesje achter haar aan lopen.

Ze mocht mee naar huis en werd een lieve poes op de Kranenburgweg.

Het was intussen het begin van de oorlog.

Wat het poesje deed, is een raadsel, maar ze viel naar beneden in de tuin van de benedenburen. Die waren er niet meer vanwege de oorlog.

Hoe kregen ze de poes, die Moortje was genoemd, weer terug?

Dora en broer Gerard namen het stofmandje, knoopten daar een touw aan en lieten het in de tuin zakken. Vader had er helemáááál geen vertrouwen in, maar het wonder gebeurde: Moortje stapte in het mandje en werd langzaam opgehesen en binnengehaald.

Moortje die intussen een mooie dikke poes was geworden, verhuisde vanwege de oorlog mee naar een ander huis en later naar Delft. In Delft kon ze zich lekker poezig uitleven. Binnen de kortste keren zat ze achter in de tuin in een hoge boom…..De enige manier om haar daar weer uit te krijgen was een fles melk pakken en die zo hoog mogelijk in de lucht te houden. Moortje en melk…. “daar lustte ze wel pap van”. Aan het einde van de oorlog kwam Moortje plotseling niet meer terug……Was ze weggelopen of gestolen en opgegeten in deze hongerwinter? Het schuurtje dat altijd voor haar open stond, was die keer per ongeluk niet open gezet……

Na de oorlog kwam er een nieuw Moortje in huis. Ze was gekregen van mensen.

Moortje kreeg vier kinderen die aan andere mensen,  zoals collega’s van familieleden werden gegeven. Deze Moortje hield wel van lekker zacht en lekker warm en kroop dan bij Dora in bed, al zei die nog zo vaak: “Dat kan toch niet Moortje……!!”

Dora trouwde met Bert…..heel mooi, in een koetsje!

Er was eerst geen poes maar dat kon natuurlijk niet lang duren. Dochter Betty kwam op een dag thuis met weer een zwarte poes met witte bef en witte sokjes. Zij werd Seph genoemd.

Zij werd de moeder van Daantje en Ramses en die kregen een gezellig huis bij Gerda en Thea, de twee andere dochters.

Seph zelf kwam in een mooi nieuw huis aan de Strausslaan.

Als Dora boodschappen had gedaan kwam Seph haar met haar staart in de lucht tegemoet.

Ze hield van muziek maar het  kon gebeuren dat Dora bij de afwas stond te zingen en Seph er dan bij kwam liggen met haar oortjes naar voren en haar pootjes daar tegen aan. Dora vermoedde dat Seph het heel erg vals vond. Nou ja!!

Van mannen met grote pakken die bijvoorbeeld een televisie kwamen brengen, was Seph bang, al deden ze nog zo vriendelijk.

Later kreeg Seph, net als meer poezen, last van haar nieren .Ze at niet maar ze vrat en toch werd ze heel mager. De pilletjes van de dierenarts hielpen niet.

Op een dag krabde Seph niet meer aan de deur. Dora riep: “Wat is er Seph?”

Seph gaf nog een schreeuw als een laatste gedag……

De dierenambulance nam Seph in haar eigen mandje mee naar het dierencrematorium.

Er is sinds toen bij Dora geen poes meer……

“Dat kan niet meer…..,” zegt Dora.

Dora is nu 95 jaar!

© 2023 by Annex. Proudly created with Wix.com

  • Grey Twitter Icon
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Google+ Icon
  • Grey Instagram Icon