De zee

Schrijver: Nordin Janssen

Vroeger goed op school? Nee, dat was ik niet. Leren was niet echt wat voor mij. Waar mijn passie wel lag, vraag je? Het water. Het water was waar ik mijn betekenis kon vinden, voor de mensen en voor de kinderen. Kinderen heb ik zelf ook, dochters en een zoon. Mijn dochters haalden mij terug in Den Haag. Ik was gaandeweg van Den Haag, naar Brabant, en zelfs Limburg getrokken. Overal had ik het naar mijn zin hoor, begrijp me niet verkeerd. Zet wat mensen om mij heen, schenk een kop koffie in en ik heb het naar m’n zin. Maar

ondanks dat ben ik blij om hier weer terug te zijn. Dichtbij m’n dochter die zo geweldig voor me zorgt. Dit komt ook niet vanuit het niets hoor, ik heb altijd goed voor mijn kinderen gezorgd, en nam ze overal mee naartoe. Zelfs op de examens reddingszwemmen nam ik ze mee, dan mochten ze van mij drenkeling spelen. Samen hadden we de grootste lol, en dat hebben we gelukkig nog steeds. Het lichaam wordt wat trager en sommige namen heb ik niet meer paraat, maar ach, zolang ik nog met de tram naar Scheveningen kan is er toch niks om over te klagen. Ik neem dan eerst tram 3, en dan tram 1. En als ik uitstap kan ik de zee al ruiken. Rustig loop ik dan langs het ooh zo bekende water, langs de reddingsbrigade posten waar ik ooit zelf gestationeerd was. Ik ken ze nog allemaal, en de herinneringen komen allemaal weer naar boven. Erelid ben ik geworden, wie had dat gedacht. Ik deed het tenslotte alleen maar omdat ik genoot van het zijn onder de mensen. Stilzitten kon ik niet, nu nog niet. Er is toch nog teveel te beleven om maar gewoon stil te

zitten? Ik wandel, ik lach, ik converseer en ik heb lief, ik ben Meneer Tukker en ik zwem nog altijd in geluk.

© 2023 by Annex. Proudly created with Wix.com

  • Grey Twitter Icon
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Google+ Icon
  • Grey Instagram Icon