Het papieren vliegtuigje

Schrijver: Marielle Jakobs

1, 2, 3! Op drie gooit mevrouw de Best een vliegtuigje de lucht in. Zo eentje gevouwen van een wit A4’tje. Ze had hem zelf gevouwen. Probleemloos had ze de stappen van de activiteitenbegeleider gevolgd. Het thema was vandaag geluk. Op het moment dat ze haar vliegtuigje in de lucht hield om het vervolgens door de lucht te gooien, keek ze mij veelbelovend aan. Ik begreep haar meteen en voelde mij vereerd. Het was namelijk de bedoeling dat het vliegtuigje gegooid werd naar iemand wie je geluk wenst. En ja hoor, niet veel later belandde het vliegtuigje zo op mijn schoot. Ik pakte het op, hield het vliegtuigje in de lucht en keek naar mevrouw de Best. Ze straalde van geluk. 

 

Later toen we thee gingen drinken, ging ik naast mevrouw de Best zitten. Ik vroeg of ze het vliegtuigje misschien zelf wilde bewaren. Dat wilde ze maar al te graag. Het vliegtuigje zou een mooi plekje krijgen, want zoals ze zelf zei ‘‘we heben nu een bijzondere band’’. Ik kon niet anders dan het daar mee eens zijn.

 

Als ik mevrouw de Best nu nog wel eens tegenkom, dan herkent ze me. Ze zwaait vanuit de verte of als we naast elkaar zitten pakt ze mijn hand. Soms vraagt ze ‘‘Had ik nou een foto van jou?’’. Dan vertel ik haar dat ze een vliegtuigje van mij heeft. Vervolgens herinnert ze zich dit weer en vertelt ze me waar het vliegtuigje op haar kamer hangt. Namelijk boven haar nachtkastje. Elk bezoek dezelfde vraag, mijn zelfde antwoord en haar zelfde gelukkige blik. En ook ik voel steeds weer hetzelfde als toen het vliegtuigje op mijn schoot belandde. Geluk. 

Geluk om de band die tussen mij en mevrouw de Best is ontstaan. Het liefst zou ik elke dag als ik in het verzorgingshuis ben een klein cadeautje voor haar meenemen. Zij blijkbaar ook voor mij, want als ik op haar kamer ben dan speurt ze haar hele kamer door. Op zoek naar iets wat ze aan mij kan geven. Zo ook een paar weken geleden. 

 

Samen met een groep bewoners was ik aan het schilderen. Mevrouw de Best had het schilderen gemist, want ze kreeg die dag bezoek. Erg vond ze het. Wel drie keer liep ze over de gang en riep vanaf de gang of ik even wilde komen. En elke keer beloofde ik dat ik er zo snel mogelijk aan kwam. Dat wilde ik ook. Ondanks dat mevrouw de Best vele jaren ouder is, voelt ze inmiddels een beetje  als een vriendin. Bij die vierde keer hoorde ik over de gang ‘‘Kom je nou nog!?’’. Ik moest lachen, gooide mijn verfkwast neer en ging mee met mevrouw de Best. 

 

Eenmaal in haar kamer begon de zoektocht. Ze kwam uit bij een klein plantje. Het was best een hip ding. Ik met mijn liefde voor accessoires kon het plantje gelijk op een leuk plekje inbeelden in mijn eigen studio in Utrecht. Toch vroeg ik haar wel vijf keer of ze het wel zeker wist, maar ze stond erop dat ik het mee zou nemen. ‘‘Ja dat vind ik leuk, wij hebben nu toch een echte band?’’. Ik smolt. Gaf haar een knuffel en bedankte haar voor het plantje. 

 

Het plantje staat nog altijd in mijn kamer. Wanneer ik mevrouw de Best zie vertel ik haar erover en vervolgens vertelt zij mij vrolijk over ‘dat ene ding’ bij haar nachtkastje. ‘‘Wat had ik nou ook alweer van je?,’’ vraagt ze dan. Door die vraag beleven we het moment samen steeds weer een beetje opnieuw. We zijn gelukkig. 

© 2023 by Annex. Proudly created with Wix.com

  • Grey Twitter Icon
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Google+ Icon
  • Grey Instagram Icon